48 - فَإِنْ أَعْرَضُوا فَما أَرْسَلْناكَ عَلَيْهِمْ حَفِيظاً إِنْ عَلَيْكَ إِلَّا الْبَلاغُ وَ إِنَّا إِذا أَذَقْنَا الْإِنْسانَ مِنَّا رَحْمَةً فَرِحَ بِها وَ إِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ فَإِنَّ الْإِنْسانَ كَفُورٌ . ( اى محمّد ) اگر از تو اعراض و دورى كردند ( و تو را نپذيرفتند غم مخور ) ما تو را نفرستاديم كه نگهبان آنها باشى ، بر تو جز رساندن پيغام چيزى نيست ، و ما هركس از آدمى را از خويشتن بخشايشى بچشانيم شاد مىشود و چون بدى به او رسد كه به كردار دو دست خود او و گناهان او است ، در آن حال آدمى ناسپاس است ! 49 - لِلَّهِ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ يَخْلُقُ ما يَشاءُ يَهَبُ لِمَنْ يَشاءُ إِناثاً وَ يَهَبُ لِمَنْ يَشاءُ الذُّكُورَ . پادشاهى آسمانها و زمين با خداى يگانه است هرچه را بخواهد مىآفريند ، به هر كسى كه بخواهد دختر ( مادينه ) مىبخشد و به هركس كه بخواهد پسر ( نرينه ) مىبخشد . 50 - أَوْ يُزَوِّجُهُمْ ذُكْراناً وَ إِناثاً وَ يَجْعَلُ مَنْ يَشاءُ عَقِيماً إِنَّهُ عَلِيمٌ قَدِيرٌ . يا به آنها پسر و دختر بهم آميخته مىبخشد و هركس را كه بخواهد ( مصلحت بيند ) نازا مىسازد ( سترون ) « 1 » كه خدا دانا و توانا است ( داند كه چه بايد كرد و چه بايد داد ) . 51 - وَ ما كانَ لِبَشَرٍ أَنْ يُكَلِّمَهُ اللَّهُ إِلَّا وَحْياً أَوْ مِنْ وَراءِ حِجابٍ أَوْ يُرْسِلَ رَسُولًا فَيُوحِيَ بِإِذْنِهِ ما يَشاءُ إِنَّهُ عَلِيٌّ حَكِيمٌ . ( پيش از تو اى محمد ) هرگز نبوده است آدمى كه خدا با او سخن گويد ، جز به نمودن در خواب يا افكندن در دل يا سخن گفتن از پس پرده ، يا آنگه پيمبرى فرستد تا به دستور او و وحى او پيغام فرستد ، كه خداوند دانائى زبر خلق و راست‌كار است . 52 - وَ كَذلِكَ أَوْحَيْنا إِلَيْكَ رُوحاً مِنْ أَمْرِنا ما كُنْتَ تَدْرِي مَا الْكِتابُ وَ لَا الْإِيمانُ وَ لكِنْ جَعَلْناهُ نُوراً نَهْدِي بِهِ مَنْ نَشاءُ مِنْ عِبادِنا وَ إِنَّكَ لَتَهْدِي إِلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ . و همچنين به تو قرآن فرستاديم از فرمان و سخن ما ، درحالىكه تو نمىدانستى كتاب چيست و ايمان چيست ؟ لكن ما آن را نورى ساختيم كه به روشنائى آن هركس را بخواهيم راهنمائى مىكنيم و اينكه تو آنها را به راه راست رهبرى مىكنى . 53 - صِراطِ اللَّهِ الَّذِي لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ أَلا إِلَى اللَّهِ تَصِيرُ الْأُمُورُ . همان راه خدائى كه آنچه در آسمانها و در زمين است از آن اوست ، آگاه باش كه بازگشت همهء كارها بسوى خداى يگانه است . تفسير ادبى و عرفانى سوره 42 آيه 36 36 - فَما أُوتِيتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَمَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا . آيه . مفهوم آيه اين است كه ايمان راست و توكّل درست كسى راست كه در همه حال اعتماد به ضمانت خدا كند و نظام كار خود و راستى حال خويش را از عنايت و رعايت خدا جويد ، نه از دنيا و متاع دنيا ! كه اين دنيا پلى است گذشتنى و بساطى است درنوشتنى !

--> ( 1 ) . چنان كه به لوط پسر نداد و به ابراهيم دختر نداد و به محمد مصطفى هم پسر داد هم دختر و تنها يك دختر از او باقى ماند و يحيى و عيسى را عقيم خواست !